Eşkiyalar pusuda bir kervanı bekliyorlardı. Fudayl bin Iyâd, bir ağacın altında ibâdetle meşguldü. Kervancılardan biri, kervanın sarıldığını görünce kervandaki bütün altınları topladı. Kenarda birinin namaz kıldığını görüp yanına gitti. Namaz kıldığı için onu emin görüp, (bunları sana emanet ediyorum. Sonra gelir alırım.) dedi. Fudayl (şuraya koy!) dedi. Sonra kervanın yanına döndü. Eşkiyaların kervanı soyduklarını, üzerlerinde bulunan diğer malları aldıklarını gördü. Kervan yoluna devam edecekti. O şahıs, altınlarını almaya geldi.Namaz kılanı eşkiyaların yanında görünce, onların reisi olduğunu anladı. İçinden (Eyvah kuzuyu kurda emanet etmişim) diye düşünürken eşkiyaların reisi (Altınlarını koyduğun yerden al!) dedi. Adam altınlarını noksansız koyduğu yerden aldı. Gözlerine inanamadan sevinerek gitti.

Eşkiyalar sordu:

-Reis, altınları niye verdin?

-Bu adam beni iyi bir kimse sanıp altınları bana emanet etti. Emânete hıyanet olmaz.

Namazla eşkiyalık birarada yürümez ya namaz, kötülüklerden el çektirir, yahut eşkiyalık namazdan alıkoyar. Cenâb'ı Hak, doğru namazın bütün kötülüklerden alıkoyacağını Kur 'an-ı kerimde haber vermektedir. Fudayl da, kıldığı namaz bereketiyle eşkiyalıktan, kötülüklerden el çekip hidâyete kavuşmuş ve evliyânın büyüklerinden olmuştur.