Bir varmış, Bir YOKmuş!

Bir varmış, Bir YOKmuş!

Oku'duktan sonra kitab'ı,
Tam kalbimin üzerine koydum.
Her zamanki gibi yine,
Pencereden dışarı baktım.

Sabah oluyordu, hem de ne sabah !...

Sakız ağacı takıldı gözlerime
Hey gidi asırlık sakız ağacı !
Ben sana kaç yıldır bakar da
Ağaç sanırdım.
Meğer bürünmüşsün de ağaç rolüne,
Hiç çaktırmıyorsun.

Toprağa kaydı sonra gözlerim,
Orada bürünüp serilmiş yere sere serpe,
Anlayamadım buncaaa sene...

Ya yükselen Güneşe ne demeli ?
O ne güzel rol, o ne bürünüş !

Nasıl da uyanamadım?

İşte geliyor kolunda ekmek sepeti,
Emektar Yunus efendi.

Yunus efendi !.. Yunus efendi !..
AŞK olasın!

Niye?

Bunca sene niye hiç çaktırmadın ?

Sen de mi ete kemiğe büründün,
Yunus diye göründün ?

Boğazım düğümlendi, nefesim hızlandı.

Ya nefesim ?

Ey ciğerlerime her an dolup boşalan!
Sen de mi ?

Ürperdim, şimşekler çaktı beynimde...
Titreyerek koştum aynaya baktım.
Şaşırdım !...
Hayretle seyrime daldım.
Onca yıl bürünüp de rolüme,
Nasıl da kaptırmışım kendimi...
Kendime bile hiç çaktırmadım.

Hay ALLAH !..
Yeni yeni uyanmaya başladım!

Ağladım...Ağladım...
Galiba anladım !..

Sakız ağacı BEN'im, Yunus efendi de...
Güneş de BEN'im, aynadaki de...
Gözde de...Özde de... Sadece...

Derkeeen...
Bir de baktım,
Bütün bunlar bir masalmış.
BİR varmış, BİR YOKmuş!