Uzaklardaki Abime

Bir ayrılık mevsimiydi tanışmamız
Hüzünler sarmıştı dört bir yanımızı
Her şeye ragmen dirençli duruyor
Yüregine söz geçirmeyi biliyordu
Dinlemeyi seviyor dertleşmeyi biliyor
Dert ortagı olmayı seviyordu.
Kimsenin üzülmesini istemiyordu
O sert duruşunun ardında yatan yumuşacık yüregi…

Sertti mertti ama yinede kırmıyordu kimseyi
Başkalarını düşündügü kadar düşünmüyordu kendini
Bencil degildi olamazdı da hiçbir zaman
Kısa zamanda canım oldu
Canıma can oldu
Kardeşim agabeyim dostum sırdaşım yoldaşım oldu

İçimde büyüttügüm agabey özlemimi sildi
Günlerim onsuz geçmiyor
Her yeni gün beni ona daha çok baglıyordu
Ortak noktalarımız çogalıyor
Şiiri seviyor şiirler yazıyordu
Tertemiz yüregi satırlara döküyordu
Sevgisini umutlarını
Dünlerini bugünlerini yarınlarını

Yüzünü görmesem de sesini duymasam da
Her an yanımda olamasa da
Koruyucu bir melek gibi bir yerlerden beni izledigini biliyordum
Her düştügümde beni kaldıracak
Kalkmam için elini uzatacak
Kardeşini yalnız bırakmayacak
Bir agabeyim oldugunu biliyordum

Efendiligiyle sevgisiyle saygısıyla
Gözbebegim olmuştu
İnsanları hatalarıyla yargılamaz
Kırıldıgında affetmeyi bilir
Düşüncelerini özgürce savunur
Özlemlerini dile getirir.
Herkese açıktır mert yüregi

türkü